(Zeven)de macht van zeven

 

Ordenen, sorteren, categoriseren of tegenwoordig 'taggen' of 'labelen', het blijft een problematische kwestie. Want vroeger of later krijgt ieder systeem het karakter van een verzameling bomen waardoor je het bos niet meer ziet.

Wat moeten we daar toch mee?

Opsplitsen in zeven subcategorieën

De gangbare oplossing is: opsplitsen. Als je onder een categorie/label/tag te veel elementen hebt toegevoegd zijn er altijd wel subcategorieën te vinden waaronder ze verder te ordenen zijn. Maar je kunt ook te veel subcategorieën hebben. Kortom waar ligt de grens?
Nou, houd het praktisch. Pas het systeem aan aan de menselijke mogelijkheden en beperkingen. In dit verband is het leuk om te weten dat
mensen een korte termijngeheugen hebben waar zeven dingen tegelijk onthouden kunnen worden (gemiddeld). Hoe kunnen we daar nu eens gebruik van maken? Opsplitsen van een categorie is prima, maar begin er pas mee als deze meer dan zeven elementen bevat. Want daarna begint het onoverzichtelijk te worden. Dat geldt ook voor de subcategorieën. Laat het systeem zo groeien.
Realiseer je daarbij dat het niet snel overladen zal worden. In zeven subcategorieën van elk zeven elementen kun je er in totaal 49 (dus circa 50) kwijt. Na zeven opsplitsingen zijn dat er 7×7x7×7x7×7x7=823.543, dat is bijna 1 miljoen*. En wie heeft er nu 1.000.000 postzegels of iets dergelijks?

Maar omdat de ‘weg er naartoe’ uit zeven stappen bestaat kunnen we al die miljoen items nog steeds vinden, ondanks onze beperkte vermogens. Als dat geen geheugensteun is...